-حسین پناهی-

و نه من صبح در هیئتِ  پیرزنی از خواب برخاستم

و نه تو دستم را گرفتی که از ازدحام ِ خیابان عبورم دهی!

اینبار میخواهم که یک شبه ۱سال تنها ۱سال را سپری کنم،

 خدا را چه دیده ای!

شاید فردا

در ۱سال پیش برخاستم!

و تو باز بیایی

بیایی و نگویم ... نگویم نــــــــــ....ه

بیایی...

بیایی و هیچ نگویم

هیچ نگویم!

فقط بنشینم و یک عمر نگاهت کنم

" شکایت نمی کنم، اما
آیا واقعاً نشد که در گذر ِ همین همیشه ی بی شکیب،
دمی دلواپس ِ تنهایی ِ دستهای من شوی؟
نه به اندازه تکرار ِ دیدار و همصدایی ِ نفسهامان!
به اندازه نگاهی...
واقعاً نشد؟ "

شازده كوچولو بي گل و سيارك....

تو مرا

هيچ‌گاه در ظلمات ِ پيرامون ِ من بازنتواني‌يافت ..

چرا که در نگاه ِ تو

آتش ِ اشتياقي نيست.

 "شاملو"

فقط یک راه دارد

 یک راه دارد...

به تو نخواهم گفت!

به تو از هرچه نا تمام

به تو از هرچه سخت،از هرچه سکوت،از هر چه عجیب!

فقط یک راه دارد

فقط یک راه دارد

 یک راه دارد...

به هیچکس نخواهم گفت!

*سید علی صالحی

آنقدر لباس تکرار را به تنم می کنم،

تا که از دره ای مبهم در چشمان شفافت، از شفافیت و تازگی سقوط کنم ..

همچو شبنم

از گونه هایت رو به زمینی ها و تکه تکه شوم هنگامی که به زمین می خورم

و پاییز، باد به دست جمع ام کند .. و تبخیر کند، خورشید مرا از یادت ..

شب های تازه، تاریکی های جدید که تکرار من تاریک ترش نکند

روز های سرد،

دور از اندک گرمای جسم زنده ی من، که کوره ی نان محبت می خواندی اش ..

دل سپردن به ترانه هایی که آخرین چهره ی خسته ام را دوباره در ذهنت به تصویر نکشد

و من، فراموش شده ترین،

همان برگ زرد خشکی ام که زیر پایت خورد شد، و بارانی ترین فریادش را کشید،

به تو می گویم

که من به دنبال زندگی ام

به دنبال درختی که بتوان از یکی از شاخه هایش برعکس آویزان شد

و همان گونه به زندگی خندید ..

فصلی را تا زرد شدن حس کرد،

با نسیم ها بالا پایین شد و با طوفان ها یک دستی به خانه چنگ زد ...

با باران گریست و آرزوی گونه ای برای شبنم ها شد ...

من اسیر اسارت این درختم

اینجا روییده شده، همین جا زرد میشوم ..

فقط نمی دانم کدام عابر است که به جنازه ام هم رحم نمی کند، تنها راز زندگی ام..

اینقدر مرا نبو، تنها خواسته ام ..

من ارزش بستن و خاموشی چشمانت را هنگام بوییدنم ندارم ..

به عمق من خیره نشو، چرا که مزه ای ندارم ..

به دنبال میوه ها باش، چرا که من هر چه را که ندارم،

آنها یکجا و به یکباره، همگی را باهم دارند ..

سبز بودن،

کوته زمانی که تا سقوطم به من هدیه شده از جانب این درخت،

تنها دارایی ام .. 

و خیرگی به تو و خواسته های جامانده ات،

تنها رنجیست که در درون رگ برگ های ذهن و وجدانم،

به این طرف و آن طرف برای رهایی می دود ...

بال هایت را بگشای اگر در پی مزه هایی ..

بال بزن، به تکان هایم توجهی نکن ..

پرواز کن از این شاخه 

به سوی درخت های تنومند،

پرواز کن تا سبزم ..

تا فرصتی مانده، تا آرزوی بازگشتت را داشته باشم ..

چشمان مهربانی که تو را به دنبال تفاوت ها بی اندازد ..

تفاوت نداری های من و دارایی هایم ..

تفاوت بی بویی و شیرینی میوه ها ..

باران می بارد

جای جای من خیس تازگیست

آشوب، درون من است ..

برگ

برگ 

برگ ها یکبار بیشتر پرواز نمی کنند،

آن هم هنگامی که وقتشان تمام است

آن هم در آخرین لحظه ..

پرواز کن، 

بال بزن، در پی چیزهایی که قبل از مرگ هم پرواز می کنند ..

چیده می شوند

به دندان کشیده می شوند .. ابدی می شوند میوه ها ..

تنهایی، خوراک برگها و رگ برگ ها .. 

باران می بارد

نگاه من به توست .. درون من با توست ..

باران می بارد ..

عشق است و آتش و خون

داغ است و درد دوری

کی میتوان نگفتن

کی میتوان صبوری ...

کی میتوان نرفتن

گیرم پری نمانده

گیرم که سوختیم و خاکستری نمانده ...

با دوست عشق زیباست

با یار بی قراری ...

از دوست درد ماند

و از یار یادگاری ...

نه غار كهف ،
نه خواب قرون ، چه مي بينم ؟
به چشم هم زدني ، روزگار برگشته است
به قول پير سمرقند
” همه زمانه دگر گشته است “

...

ميان اين همه مردم ، ميان اين همه چشم
رها به غربت مطلق
رها به حيرت محض
يكي به قصه خود آشنا نمي بينم .

كسي نگاهم را
چون پيشتر نمي خواند
كسي زبانم را
چون پيشتر نمي داند

ز يكدگر همه بيگانه وار مي گذريم
به يكدگر همه بيگانه وار مي نگريم !

”همه زمانه دگر گشته است ! “
...

من آنچه از آتش
به خاطرم باقي است

فروغ مشعل همواره تاب زرتشت است
شراب روشن خورشيد و ، گونه ساقي است !
سرود حافظ و جوش درون مولاناست !
خروش فردوسي است !
نه انفجار فجيعي ، كه شعله سيال
به لحظه‌ای بدن صد هزار انسان را
بدل كند به زغال!

...
نه غار كهف ، نه خواب قرون ،
چه افتاده ست ؟
يكي به پرسش بي پاسخم جواب دهد !
يكي پيام مرا
ازين قلمرو ظلمت ، به آفتاب دهد !
كه در زمين ، - كه اسير سياهكاري هاست ، -
و قلب ها دگر از آشتي گريزان است

هنوز رهگذري خسته را تواند ديد
كه با هزار اميد ،
چراغ در كف ،
در جستجوي انسان است !

                                                                                 - فریدون مشیری -

وقتی تو نیستی

نه هست های ما

چونانکه بایدند

... نه بایدها

مثل همیشه آخر حرفم

و حرف آخرم را

با بغض می خورم

عمری است

لبخندهای لاغر خود را

: در دل ذخیره می کنم

! باشد برای روز مبادا

اما

در صفحه های تقویم

روزی به نام روز مبادا نیست

آن روز هر چه باشد

روزی شبیه دیروز

روزی شبیه فردا

روزی درست مثل همین روزهای ماست

اما کسی چه می داند ؟

شاید

! امروز نیز روز مبادا باشد

وقتی تو نیستی

نه هست های ما

چونانکه بایدند

... نه بایدها

هر روز بی تو

! روز مباداست

قیصر امین پور

دست می کشم به غبار ها

و قامت عروسک هایم

و به یاد می آورم

که غیر از خدا هیچ کس نبود

در غرب

شرق

جنوب

و شمال من !

شاید ... شایدی در کار نیست!

دلم تمام شد

بس که تلخی حضورت را در آغوش کشید...

مجموعه ی"دست نامحرم باد"

یک جمله،همیشه یک جمله کافی است تا تو را به قهقرای وجود خودت ببرد که چه تلخ بودی و چه نا خواسته فرو رفتی و راه باز گشت همین سکوت است و ضربه های در انتها به سوی هیچ...

این آخرین بار بود

آخرین بار...

دست های من كوتاه

تو نردبان خواسته بودی

من صندلی بودم

با اين همه

فراموشم مكن

وقتی بر صندلی فرسوده ات نشسته ای

و به ماه فكر می كنی

- حافظ موسوی -

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و با تمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد.

صداش
به شكل حزن پريشان واقعيت بود.
و پلك هاش
مسير نبض عناصر را
به ما نشان داد.
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما كوچاند.

به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي آينه تفسير كرد.
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود.
و او به سبك درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد.
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد.
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد.
براي ما، يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم.

و ابرها ديديم
كه با چقدر سبد
براي چيدن يك خوشه بشارت رفت.

ولي نشد
كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم.

چقدر تنها مانديم

ـ سهراب سپهري ـ

....

خلا حضورت داره بیداد میکنه ...

ما چيستيم ؟!
جز ملکلولهای فعال ذهن زمين ،
که خاطرات کهکشان ها را
مغشوش ميکند !

ـ حسین پناهی ـ

من و چشمان نابينا و دستان لرزان و قلب پاره پاره ام در طلوع اين خورشيد به زانو در آمده ايم در مقابل پروردگارت....

اين بار هم به شكرانه ي آفرينشت

در عمق حرف ها

آرامشی باشد

از لمس صدای دوست...

                  تا خود را

                               بیابم در تو

چونان یکی نت گم شده

که بر سوراخهای نی پرسه می زند

تا ببینم قطرات سرشکم

                   چگونه می بارند

 چگونه می شویند

                    چگونه جاری می شوند

تا بشویم عمق فکرم را

تا بفهمم معنای باریدن را

                           از زلالی ضمیرت ...

من نيستم

خوابيده ام انگار

يا شايد

در اين دنيا ی كوچک

راهی نيست براي پيدا  كردن ما...

 خوابيده ام انگار

و مبارزه تمام ميشود...

ببين

برگشته ايم به سده هايی پيش

بايد تن به تن جنگيد

و خالی نشد...

و من

باز

خواب گردآفريد ببينم

در قلعه ای زندانی...

نه چهل گيس

نه پری طلسم و جادو...

قصه ای نيست...

و من خواب گرآفريد ميبينم...

و تاريكی گردنه های متروک...

و بيدار كه ميشوم

انگار غارت شده ايم...

تو نيستی...

و من

كابوس اندوه تو را می ديده ام...

می دونی؟ یه پل بود. پل که نه. یه تنه ی نصفه ی درخت که جلبکی بود و خیس و سُر. روی یه رودخونه ی شلوغ. یه بچه بود، که می خواست از روی پل رد شه. بچه پاشو با دلهره گذاشت روی تنه. با دلهره اون یکی پاش رو هم از روی زمین برداشت. گذاشت روی چوب. دو قدم که رفت، پاش سر خورد. یه شاخه ی کوچیک نصفه که سرش شکسته بود پاش رو برید. بلند شد. شلوارش تا زانو خیس شده بود. پاش توی سرمای آب یخ می زد. ولی می خندید. دوباره پاش رو گذاشت روی چوب. پاش بی حس بود. اونور رود رو نگاه کرد. چشاش برق زد. دوباره پاش رو گذاشت روی چوب با دقت قدم به قدم. رفت. رسید اونور رودخونه. یه بچه ی دیگه بود اونور رودخونه. بچه اونوری من بودم. بچه اینوریه تو. تو چشام نگاه کردی. من کوچیک بودم. دستم رو کشیدی. من ترسیدم. نگات کردم. فهمیدی که من کوچیکم. فهمیدی که می ترسم. دستمو دوباره کشیدی. خندیدی. منم خندیدم. اومدم. دستتو محکم گرفتم. تو که رفتی روی چوب منم پشت سرت اومدم. به پاهات نگاه می کردم. چقدر راحت می تونستی ازروی چوب رد شی. من هنوز کوچیک بودم. نمی تونستم مثل تو از روی چوب رد شم. دستتو محکم تر گرفتم. فهمیدی. برگشتی. خندیدی. منم خندیدم. پاهاتو نگاه کردم. یه قدم که رفتی جلو پامو برداشتم و گذاشتم جلوتر. مثل خودت. سعی کردم یاد بگیرم. یه قدم یه قدم اومدم. من نمی تونستم. سخت بود. کوچیک بودم. دستتو محکم تر گرفتم. تو بزرگ تر بودی. تا حالا چند بار رد شده بودی. نمی ترسیدی. حالا تو رسیدی اونور. منم پامو گذاشتم زمین. یه نفس راحت گرفتم. دستتو تو دستم شل کردی. نیگات کردم. خندیدم. تو هم خندیدی. من خندیدم چون از بین همه ی دوستام فقط من می تونستم از روی پل رد شم. تو هم خندیدی چون نذاشته بودی پام مثل پای تو زخم شه.

 پ.ن. تا حالا پاهامو نگاه کردی؟ هنوزم عین خودت از روی رود رد می شم.

 کاش می شد عین خودم رد شم. همین.